Voor velen onder ons,  is 28 februari 2010, een dag als alle anderen.

Een dag waarop je bij slecht weer binnen blijft, een boek pakt of een tv programma bekijkt of je met je hobby gaat bezig houden.

Voor mij is en was  echter deze dag , een bijzondere dag. Het is voor mij iets speciaals, iets waarnaar ik lang heb uitgekeken.

Eindelijk is het dan zover. Het de 28-e februari.

De gemeenten Rees en Oude IJsselstreek, waaronder Megchelen valt, hebben de handen ineen geslagen en hebben ter nagedachtenis aan de hulpverleners en de dwangarbeiders een speciale gelegenheid georganiseerd.

Deze dag wordt er namelijk in Rees een infobord, aan de Melatenweg, bij de plek waar eens kamp Rees heeft gestaan,  en in Megchelen een nieuw monument onthult. En deze dag zal de originele route tussen Rees en Megchelen worden gelopen.

Dit  is  een dag, waarop ik oude bekenden na lange tijd weer ga ontmoeten en zelfs nieuwe mensen ga begroeten.

We verzamelden ons in Apeldoorn en gingen op weg naar Rees. Vele personenauto’s en een bus vertrokken vanaf het verzamelpunt net buiten de bebouwde kom van Apeldoorn.

Onderweg er naar toe, hebben we  / ze het er over. “  Het is geweldig dat de Duitsers dit allemaal voor ons terug doen.  Het is fijn dat we nu aan onze geliefden,  onze kinderen en kleinkinderen kunnen laten zien waar het kamp eens heeft gelegen.”

De zenuwen gierden door mijn keel van opwinding. Vandaag zou ik de route gaan lopen, de route die mijn vader in 1945 had gelopen.  Zijn vluchtroute dus.

Aangekomen bij de gemeentewef te Rees aan de Melatenweg, worden we hartelijk ontvangen en krijgen we een bakje thee of koffie en een heerlijk koekje.  Het regent buiten, gelukkig staan wij binnen in de gemeenteloods van Rees.  De Duitse Jan pelleboer, had regen en storm voorp[elt. Het lijkt er op dat hij helemaal gelijk gaat krijgen.  Ik herken zeer vele mensen en enkele voor mij op dat moment, vage  gezichten.  De namen die daarbij horen schieten  me korte tijd later weer te binnen. We begroeten elkaar en er wordt volop gekust en handengeschud. De Hollanders kussen en de Duitsers schudden de handen.  

De Duitsers die de dag hebben geoirganiseerd, geven we een hand en we geven aan dat we dankbaar zijn dat ze dit voor ons gedaan hebben. Ze knikken beleefd en ze kijken op een manier waaruit je zou kunnen aflezen dat ze niet precies weten hoe ze met deze bedankjes moeten omgaan.

De oud dwangarbeiders delen hun verhaal.

Na een korte pauze gaan we naar de plek waar het infobord zal worden onthult. Dat zal gebeuren door de aanwezige oud dwangarbeiders en oud hulpverleners.

Het is vreemd. Het stopt met waaien en het regent ineens niet meer. Zelfs de zon gaat door de wolken schijnen.

 De  burgemeesters van Rees en Megchelen voeren net zoals geestelijken uit zowel Duitsland en Nederland eerst het woord.  Ze bedanken de mensen voor de grote opkomst.

Er  waren zeker 250 mensen die op de onthulling van het infobord zijn  afgekomen.

Er wordt gebeden in het Duits en in het Nederlands.  Ze geven ook aan, dat we moeten doorgaan met verwerken van het opgedane leed en de samenwerking tussen de beide buurlanden wordt geprezen.   Een oud dwangarbedier uit Haarlem geeft aan dat hij blij is dat hij er vandaag bij kon zijn. Alle spreker kregen een groot applaus.

Tussen het publiek staat een oud dwangarbeider uit Den Haag, die is met de trein van Den Haag naar Arnhem gegaan en van Arnhem met de taxi naar Rees. Hij wilde en moest er bij aanwezig zijn.

De spanning stijgt. Nog even en dan zal het doek van het infobord worden gehaald. Wat zou er op vermeld staan ?

Uiteindelijk is het dan zo ver.  Het bord wordt onthult. De rillingen gaan bij mij over mijn rug.  Het bord hgeeft aan wat kamp Rees was. Het toont foto’s en beschrijvingen van de monumenten die er nu zijn ( die van Rees, Bienen, Apeldoorn en een plek die is afgeschermd vanweg het nog te onthullen monument van Megchelen) die betrekking hebben op dwangarbeid en de hulpverlening aan de dwangarbeiders.

Ik bemerk dat velen hetzelfde gevoel ondervinden, als dat ik voelde.   Naast mij, voor mij en achter mij, staan vele mensen die zich vergapen aan het bord. Menig traantje wordt weggepikt. Kinderen , echtgenotes, slaan bemoedigend en berustend hun arm over een oud dwangarbeider heen. Samen lopen ze naar het infobord.  De gevoelens spelen door hun hele lijf.  De een moet nog een traan wegpinken, de ander blijft roerloos voor zich uit staren en weer een ander knikt en kijkt wat er op het bord staat.

Voor de aanwezige oud dwangarbeiders, zij die in dit kamp, op deze locatie verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt en hebben moeten vechten voor hun leven, was het helemaal een speciale gebeurtenis.

De aanwezige  jeugd zwijgt en neemt de informatie in zich op.

Er worden door de oud dwangarbeiders en nabestaanden bloemen gelegd en getuurd naar het terrein achter het bord.

“Daar stond het vroeger, daar heb ik gezeten, daar hebben ze mijn maat doodgeslagen. Daar zijn velen gestorven door de honger en de kou.”  Hoorde ik  achter me.

Vele fot’os worden van het bord en het daar achterliggende terrein gemaakt.  Die zijn voor thuis, voor hen die niet mee konden vandaag.

Na de onthulling gaan we weer terug naar de gemeentewerf van Rees. We komen allemaal  bij elkaar en zijn tevreden en blij. We gaan ons voorbereiden op de wandeltocht van Rees naar Megchelen. De tocht van 8,5 kilometer lang. De originele tocht die men in 1945 liep, de tocht naar de vrijheid.

Dan gaat er iemand naar de bus, de bus waarmee we uit Apeldoorn zijn vertrokken. Zij bemerkt dat er is ingebroken in de bus. Er is een slot geforceerd. De aanwezige handtassen, die onder de stoelen lagen verstopt, waren geopend en de portemonnees zijn weggehaald. De bus was afgesloten, had geblindeerde ramen en stond op een besloten terrein. Niemand die er aan dacht dat er ingebroken zou kunnen worden.

De stemming slaat helemaal om.  Er wordt gehuild, er wordt gevloekt. Men staat er bij met open mond, men begrijpt het niet.  Dat dit op zo’n dag moest gebeuren. Het terrein was zelfs afgesloten, de bus was afgesloten  en toch was er ingebroken en was er veel weggehaald. Ook de spullen van mijn vrouw waren weggehaald.

De Duitse politie werd gebeld en de banken werden gebeld om de pasjes te laten blokkeren.

De organisatie had een tocht georganiseerd van Rees naar Megchelen.  De tocht die de oud dwangarbeiders in 1944 en 1945 ook hadden gelopen. De vluchtweg naar huis. Ik zou en moest deze tocht lopen.

Als je wilde kon je met een bus de route afleggen. Velen waren oud of hadden lichamelijke gebreken. Het weer sloeg ineens ook om. Het begon keihard te waaien en te regenen. Een grote groep trotseerde het slechte weer en ging toch lopen. De anderen gingen met de bus mee of werden met auto’s naar Megchelen gebracht.

Er was zelfs een familie  (  te weten de familie Grefhorst) die hun moeder de hele tocht, ondanks het zeer slechte weer, in een rolstoel van Rees naar Megchelen, duwde.

Ikzelf ben ook lopend naar Megchelen gegaan.  Ik ben als laatste vertrokkene omdat eerst alles geregeld moest worden m.b.t. de inbraak.

Ik had voor deze dag de klompen van mijn vader meegenomen. Het waren zijn laatste klompen. Ze waren mij 1,5 maat te groot.

Hij is in 2003 overleden. Hij was als 16 jarige jongen in Apeldoorn, op 02-12-1944, in de Zevenhuizensedwarsweg  opgepakt en afgevoerd naar de Markt. Vervolgens werd hij net zoals zo velen in een trein gestopt. Zeg maar geschopt. Hij zat in de eerste van de twee  treinen die uit Apeldoorn.  Deze trein is onderweg bij Werth beschoten door geallieerde vliegtuigen en daarbij zijn vele doden en zwaar gewonden gevallen.

Ook hij is in kamp Rees terecht gekomen, ook hij heeft honger geleden en ook hij is mishandeld en heeft altijd gezwegen over deze gruwelijke tijd. Van 1999 tot 2001 heb ik er over gedaan om zijn verhaal op papier te krijgen. Hij vertelde mij dat je goed op je klompenm moest passen. Als je sliep moest  je ze vasthouden, anders werden ze gejat. Ook zijn klompen werden in kamp Rees gejat. Hij had daarna meteen weer van iemand anders de klompen gejat.

Ik dacht aan de verhalen die ik van anderen had gehoord, zo ook de verhalen van Jan de Louter en die van Johan van Essen. jan had leren schoenen en die werden door de kou en regen keihard en daardoor had hij een ernstige hakblesure opgelopen. er werd zelkfs gevreesd voor een amputatie. Jan had dagen op sokken moeten lopen. Wat te denken van het verhaal van Johan van Essen. Die was alles kwijt geraakt en had slechts een overall aan en had de onderziojde van de pijpen dichtgeknoopt en liep dus op zijn overall. Die hadden maar wat graag klompen gehad.

Ik deed mijn schoenen uit, deed zijn klompen aan en ging als laatste op weg van Rees naar Megchelen. 8,5 kilometer. Ik moest binnen 1,5 uur in Megchelen zijn, want dan zou het monument onthult worden.

Ineens begon het ontzettend hard te waaiden en te regenen. Het leek wel of de weergoden mij er aan wilden herinneren dat in 1944 en 1945 het weer slecht was. Het was toen zelfs veel slechter, het vroor en stormde toen regelmatig. Vandaag, 28-02-2010, regende het alleen maar en waaide het alleen maar. Dus waarom zou ik klagen.

De tocht zou ongeveer 8,5 kilometer lang zijn. Het zou o.a. langs de woning van de gebroeders Jan en Theo Venhorst lopen. De woning van die broers die zoveel dwangarbeiders gered hadden.

De regen sloeg me keihard in het gezicht. De paraplu waaide mij uit de handen en sloeg kapot. Ik bleef lopen. Na c.a. 1 kilometer legde ik de kapotte paraplu in een bak die voor een verlaten woning stond,  neer en ging verder.  Mijn broek droop en de klompen begonnen mij tegen te werken.  Ze waren mij  duidelijk te groot. De hakken schuurden tegen de binnenkant, de wreef begon te steken.

“ Niet klagen, maar dragen” , zei mijn pa altijd. “ Een mens kan meer dan hij zelf weet” en “ Willen is kunnen” zei hij vaak. De Nijmeegse Vierdaagse heeft deze slagzin hoog in het vaandel staan.

Ik voelde ineens niets meer. Het werd stil om mij heen. Ik begon in een eigen Wereld te komen. De Wereld van mijn vader. Ik werd warm van binnen, ik kreeg weer energie. Ik genoot van de tocht. Voor mijn gevoel,  was die ouwe , mijn  vader, de man die zo hard was en nooit opgaf,  weer bij me.

Ik genoot van de regen en de wind. Het moest zo zijn.  Voor mijn gevoel, liep ik een bevrijdingstocht, net zoals ” die ouwe”  van mij, dat in 1945 ook had gedaan.

Nu nog 10 graden kouder , nu nog 4 weken zonder voldoende eten, nu nog 12 kilo onder het streefgewicht, nu nog onder de neten en de luizen, nu nog de pijn voelen van de stokslagen en ik kon mij voelen zoals hij zich destijds gevoeld zou hebben.

Na 1  uur en 25 minuten kwam ik in Megchelen aan. De hakken kapot, de wreef links dik en de wreef rechts was gevoelloos. Maar ik was helemaal voldaan. Ik was de inbraak in de bus totaal vergeten.

De koffie en het broodje kaas in zaal ter Voet deed wonderen.

Iedereen had het over de tocht der tochten. Iedereen had zijn eigen verhaal en gevoel onderweg. Het was een bijzondere tocht.

Na zo’n 30 minuten werd deze bijzondere  dag  te Megchelen voortgezet door de onthulling van het monument.

De aanwezige oud dwangarbeiders onthulden een schitterend monument. Ook hier liepen bij een ieder de rillingen mij over de rug. Het beeld gaf precies aan wat men vroeger had meegemaakt. Twee mensen ondersteunen de zwakte die tussen hen in liep, daarachter weer een drietal, daarachter weer een drietal. Geweldig mooi uitgebeeld al dat leed.

Ook tijdens deze onthulling waaide het, zeg maar gerust stormde het en hield het niet op met zachtjes regenen.

Aan het eind kwamen we weer bij elkaar in zaal Ter Voert en bespraken we de gehele dag.

Een ieder was het er mee eens. Het was een geweldige dag. Een dag die meer had waar gemaakt dan we vooraf hadden bedacht.

Ik heb namens onze Stichting de organisatie te Rees en Megchelen mogen bedanken voor deze mooie en gedenkwaardige dag. Ik was er trots op dat te mogen doen.

En ,o ja  de klompen van mij pa.  Die hebben nu een speciale plek in mijn hart. Na c.a. 2 weken waren de blaren weg en waren de rechter en de linker wreef weer als van ouds.

Enkele dagen later werd de dader van de inbraak door de Duitse politie opgepakt.  H et was een Pool en hij bekende er nog eens 34 andere zaken bij.

Ook al was hij niet gepakt, de dag was ondanks alles toch een bijzonder dag. Een dag die we nooit meer zullen vergeten.

w.g  ajd

* Herdenkingstocht Megchelen – Rees – Megchelen

Het is een tocht ter herinnering aan de slachtoffers van dwangarbeiderskamp Groin – Rees in de laatste oorlogswinter en aan de hulpverlening door de burgerbevolking.

De tocht gaat van het gedenkteken in Megchelen naar het informatiepaneel bij de locatie van het vm. kamp bij Rees, en terug. Het is een route die hulpverleners van Megchelen naar Rees en vele honderden ontkomen dwangarbeiders van Rees naar Megchelen destijds gegaan zijn.

** Routebeschrijving Megchelen—-Rees

L.  = Links      R.  = Rechts        R. D.  = Rechtdoor.

1     Gedenkteken Julianaweg / Past. Geerdink Johanninkweg       

2     Richting centrum, Oranjeplein                                 

3     R.D. Millingseweg. Kerkhof en kerk aan de linkerhand houden.

4     Splitsing R. aanhouden, Millingenseweg steeds volgen.

5     Grensovergang ‘Palzhof’ R.D. Grenzweg.

6     Bocht L. aanhouden Grenzweg.

7     Bocht R. aanhouden Grenzweg.

8     Viaduct snelweg over.

9   Splitsing R.D. Grenzweg

10   Op splitsing, Emmerich –Millingen aanhouden .

Millingen

11   Splitsing  R. Schaffeld.

12   Kruising  R.D. voetpad in

13   Splitsing L. Windmühlenstrasse.

14   Einde R. (grote weg oversteken).

15   Direct L. Hüttenstrasse .

16   Langs spoor volgen.

Empel

17   Einde R. Reeserstrasse, over spoor (Bahnhof).

18   Voet/fietspad volgen.

19   Bocht L. aanhouden.

20   Let op! R.D. Drukke Bundesstrasse oversteken.

21   Burgweg, Rad- und Fussweg Rees volgen.

22   Splitsing R. Hamminkeln – Rees.

23   Op rotonde R.D. 

24   Links: voet/fietspad aanhouden: Melatenweg.

25   Na 200 meter links het gebied vm. ‘Kamp Rees’  met verderop Informatiepaneel. 

** Routebeschrijving Rees—-Megchelen

1     Melatenweg, bij Informatiepaneel.

2     Informatiepaneel rechts houden; Melatenweg vervolgen

3     Op rotonde: R. D. Richting  Empel-Millingen. Fahrradstrasse.

4     Einde L. Burgweg.

5     Kruising R.D. Reeserstrasse.

       Let op! Drukke Bundesstrasse oversteken.

6     Bocht naar rechts volgen

Empel

7     Over spoor (Bahnhof) direct L. Hüttenstrasse .

 Millingen

8     Einde  R. Anholter Strasse. 

9     Direct  L. Windmühlenstrasse.

10   Einde R. voetpad.

11   Kruising : R.D. Schaffeld.

12   Splitsing: L. aanhouden .

13   Splitsing: L. aanhouden, Grenzweg .

14   Splitsing: R. aanhouden, Grenzweg .

15   Na viaduct over snelweg bocht links.

16   Splitsing: R.  Grenzweg 30.

17   Grensovergang  ‘Palzhof’ R.D. Millingseweg .

18   Splitsing: L. aanhouden Millingseweg.

19   Splitsing: R. aanhouden Millingseweg.

20   Bocht: L. aanhouden Millingseweg.

21   Op kruising Oranjeplein  R.D. Julianaweg

22  Na 300 m rechts, hoek Past. Geerdink Johanninkweg: gedenkteken 

Onder grote belangstelling is op 28 februari 2010 is in Megchelen, een gedenkteken onthuld ter herinnering aan de slachtoffers van het dwangarbeiderskamp Rees in 1944-1945 en de grootschalige inzet van ondergrondse en vrijwel de gehele bevolking van Megchelen. De vaak doodzieke dwangarbeiders werden door het plaatselijke verzet en de plaatselijke bevolking, geholpen om te vluchten en ze werden voorzien van broodnodige medische verzorging.

De plechtigheid, op de kruising Julianaweg-P.G. Johanninkweg, vond plaats in een vliegende storm die gepaard ging met felle regenbuien. Maar hoe slecht het weer ook was, men bleef nieuwsgierig afwachten naar het resultaat.

Zeven voormalige dwangarbeiders onthulde het monument in Megchelen, waarin kunstenaar Piet Sluiter symbolisch de hulp heeft vastgelegd van de bevolking aan de dwangarbeiders na hun vlucht uit Kamp Rees.

Eerder op de dag was – nog even in een zonnetje – aan de Melatenweg in Rees, op de plaats waar het dwangarbeiderskamp zich bevond, een informatiebord onthuld. Op dit bord staan meerdere monumenten afgebeeld, te weten die van Megchelen, Bienen , Rees en Apeldoorn . Verder staat er op vermeld, de bijzonderheden over de gruwelijke omstandigheden in het kamp, waar naar schatting in drie maanden ruim 260 mensen het leven lieten.

Aanwezige oud-dwangarbeiders onthullen het informatiebord op de tot dan toe ‘onvindbare’ plaats aan de Melatenweg in Rees, waar zich 65 jaar geleden het ” kamp Rees ” zich bevond.

Tussen de beide plechtigheden door, wandelden een kleine honderd deelnemers 8,5 kilometer van Rees naar Megchelen, ter herinnering aan de vluchtweg die 65 jaar eerder door honderden dwangarbeiders, meestal met succes, door de hulp van het verzet, werd afgelegd.

Er werden op deze dag door diverse personen gesproken. Waaronder de burgemeesters van Rees ( dr hr Gerwers) en die van Oude IJsselstreek ( de hr Albers). Namens de oud dwangarbeiders uit Apeldoorn en hun nabestaanden sprak A.J.Disberg de grote menigte toe. Hij gaf aan dat het heel bijzonder was dat twee gemeenten uit twee verschillende landen samenwerkten aan een gemeenschappelijk doel.

Als symbool van de plezierige en nauwe samenwerking tussen beide landen en steden, overhandigde Disberg de beide burgemeesters elk 1 klomp. De klompen waren versierd met het gemeentewapen van beiden gemeenten en de vlag van beide landen en de data 28-02-2010. Hij gaf aan dat je op 1 klomp niet kon lopen en dat ze samen pas een paar zijn.

De dag werd afgesloten met een uitgebreide koffietafel.

Alle mensen hebben deze dag als zeer bijzonder ervaren.

Bij deze willen wij een ieder die deze dag hebben mogelijk gemaakt danken voor hun bijdrage, met name de gemeente Rees, de OVGG, de gemeente Oude Ijsselstreek, Leefbaar Megchelen en de hr E.Gerritsen welke een bus beschikbaar stelde.

Omdat het uitbrengen van een nieuwe uitgave in dezelfde vorm, zeer kostbaar is en omdat er nog steeds een vraag is naar  ” de verzwegen deportatie” , hebben wij besloten om met drukkerij VDA uit Apeldoorn om tafel te gaan.

Zoals het er nu voor staat zal de nieuwe uitgave van  ” de verzwegen deportatie”   in paperback vorm worden uitgebracht.

T.o.v. de eerste uitgave zal alleen de dikte van de  kaft anders worden. Deze zal namelijk dunner zijn.   De inhoud van het boek ( inclusief cd )  zal hetzelfde blijven.

De paperback zal  vanzelfsprekend goedkoper worden.   Het juiste bedrag weten we nog niet. We denken het te kunnen aanbieden voor 25 Euro.

Het huidige boek kost 42,50 Euro.

Indien het klaar is zullen wij dit vermelden op onze site.

Wie heeft er aan het einde van het jaar 1944 of aan het begin van het jaar 1945,  als dwangarbeiders  in Millingen (Duitsland) gewerkt of verbleven.

De locatie’s waar men toen was ondergebracht, betroffen  hetzij , ” Gasthof Hartmann”  ,  of  “Gasthof Kiefmann” .

” Gasthof Hartmann ”  bestaat nog steeds.  Dit gebouw staat aan de Hauptstrasse nr 5,  te Millingen ( het gebouw heet ” Zur Post” ).  Destijds zijn er in de zaal van dit gebouw , c.a. 300 dwangarbeiders ondergebracht.

” Gasthof Kiefmann ”  bestaat helaas niet meer. Destijds was het  gevestigd aan de Anholterstrasse te Millingen ( nabij het kerkhof).

Gelieve uw reacties te versturen naar Stadsarchief te Rees.

 T.n.v mevrouw T. Oostendorp , via   stadtarchiv-rees@web.de.

U mag het natuurlijk aan ons doorgeven.

Een kort overzicht van waar  u wat kunt vinden:

1 Hier vindt u het laatste nieuws
2 Hier kunt u de uitgelichte nieuwsberichten nog eens nalezen
3 Navigeren op de website doet u via deze menu’s
4 Hier vindt u de normale nieuwsberichten

Natuurlijk bevat onze vernieuwde site ook weer een fotoalbum en overzicht van bijeenkomsten, deze zijn terug te vinden in de rechterkolom van de website.

Overzicht indeling functies

Mocht u reacties hebben op onze vernieuwde site, kunt u ons altijd mailen, ons e-mail adres is mail@dwangarbeidersapeldoorn.nl

Dit jaar vindt het plaats op 02-12-2010.   Aanvang 13.00 uur. Het vindt plaats in de Raadszaal. De deuren van het gemeentehuis gaan open om 12.15 uur. Een ieder, jong en oud is van harte welkom. De koffie staat klaar bij binnenkomst.

Vaak vraagt men ons hoe kom ik daar op de snelte manier.

We willen u met dit bericht inlichten . 

Route naar het Stadhuis

Hoe bereikt u het stadhuis?

Per auto
Komt u van buiten Apeldoorn, volg vanaf afslag 24 op de A50 de Zutphensestraat. Na enige tijd gaat deze over in de Deventerstraat. Blijf deze weg volgen. Na de brug over het kanaal volgt een flauwe bocht naar links. Ga nu bij de volgende stoplichten rechtdoor en rijd de parkeergarage van Marktplein in. Deze bevindt zich onder het stadhuis.

Per openbaar vervoer
Volg vanaf het NS Station Apeldoorn-Centraal de Stationsstraat. Deze brengt u vanzelf op het Marktplein (ca. 10 minuten lopen). U kunt ook de stadsbuslijnen 5, 7, 8, 9, 10, 11 of 16 nemen (halte Marktplein), of een (trein)taxi.

Stadhuis Apeldoorn – Marktplein 1 – 7311 LG  Apeldoorn

Het is de heer Bernardus Bruens, geboren op 15-09-1926 te Apeldoorn, in 1944 wonende te Apeldoorn, Staalweg 3.

Het persoonsbewijs was afgegeven op 05-06-1941.

Diverse mensen hebben op de oproep gereageerd.

Waaronder de zoon van meneer Bruens ( jr)  en meneer Bruens sr zelf.

De twee penningen die hij toonde waren van hemzelf en de andere  was van zijn broer Jan Bruens. (  Jan is op 57 jarige leeftijd overleden op 24-06-1971).

Meneer Bernardus Bruens had de penning met het nummer   1156 en zijn broer Jan had het nummer 1157.

Beide broers hebben in Kamp Rees gezeten en samen zijn zij uit dit Kamp gevlucht naar Apeldoorn.

De Stichting Februari 1941, stelde deze diploma’s ter beschikking. Ze zijn voor de leerlingen van de school, die een oorlogsmonument hebben geadopteerd.

De kinderen van groep 8 die daadwerkelijk hebben meegewerkt / hebben deelgenomen  aan de herdenking op 01-12-2009, hebben van oud dwangarbeider J.H. van Essen het felbegeerde diploma in ontvangst kunnen nemen.

Groep 8 heeft de diploma's binnen.

Zowel de kinderen als de heer van Essen genoeten van deze bijeenkomst. Het is goed dat de jeugd wordt bijgebracht wat een herdenking inhoudt en het is goed dat de ouderen die Kamp Rees hebben meegemaakt, zien dat hun verhaal niet verloren gaat.

De hr J.H. van Essen deelt een diploma uit.

Tijdens deze herdenkig is er een man geweest, die aan de aandere gasten, een persoonsbewijs en twee penningen  toonde.

Het persoonsbewijs en 1 van de 2 penningen behoorden aan hem toe.  De andere penning zou van zijn broer geweest zijn.  Deze broer is samen met hem in Apeldoorn opgepakt en afgevoerd naar Rees.  

Er is van het persoonsbewijs en de twee penningen een foto gemaakt.  Deze foto is opgestuurd naar onze Stichting.   Helaas is de personalia ( naam en adres en telefoonnummer) van degene die de spullen getoond heeft, onbekend gebleven.

Wie is deze man ?

Wij vragen u,  om ons te helpen, om deze man op te sporen.

Herkent u de man of weet u wie hij is, neem dan svp contact met ons op.

Bel  het nummer 055-5401060  of  bel  055-3557978 ,  of mail ons aub  via . arenddisberg@gmail.com  of  via  arenddisberg@dwangarbeidersapeldoorn.nl

Wij houden u op de hoogte.